نوایی دنیا قره شیده شادمانلیک، وقتی چاغلیک، خشوقتلیک، قوناق حیات إیله همنفس بؤلیش، سیوینیب، شاد و خورسند یشش باش مساله لردن سنله دی. عین پئیتده اؤزی شاد-او، باشقه لرنی هم شادمان ایتیب، حیات کیچیریش شاعر دنیا کؤریش نینگ اؤزه گینی توتیب توره دی.
ذاتن، حیات شقفـتسیز بؤله دی. او آدمنی إیسته گن؛ إیستمه گن سؤقماقلرگه یتکله یدی. حیات سیناوی آغیر. اونینگ اچّیق- چوچیگی، إسّیق- ساووغی هر دایم انسان بیلن ایشدیر. اوندن قاچیب قوتیلیب بؤلمه یدی. حیات دیگه نی انه شو بارلیغی بیلن آدم نینگ ذاتیگه قؤشیب یوغریلگن. شولرگه قره می، انسانگه تنلاو حقوی هم حیات تامانیدن هدیه ایتیلگن. 
کیمدیر حیاتنی آقر سوو دیسه، کیمدیر اونی یلتیللب تورگن النگه کبی کؤره ر، ینه کیملردیر سه نی- سه نی حیات دیب اتئتیلووچی تیریک چیلیکنی بیش برماقّه مینگزه شگن.
اولوغ نوایی ایسه، انسان حیاتی بؤلمیش عزیز عمرنی یلگه/ شمالگه اؤخشه ته دی. عمر یخشی- یامانی، آغیر- اینگیلی بیلن اؤتیب کیتچوچی نرسه. عزیز عمر بیلن بیرده ی آقیب باره یاتگن انسان « مین»ی، اؤزلیگی شادلیک معناسینی کسب ایتماغی لازم. نوایی نظریدن حیات معنالریدن بیری شادلیکدیر. او قوناق، لذّتلی کیچماغی کیره ک - نوایی قره شیچه. بیر سؤز بیلن ائتگنده، « ای انسان، اؤپه لرینگنی تینیق، تازه هوادن تؤلدیریب، اؤزینگنی شاد توت، آچوننی شادلیک آغوشیده کؤر!»- دیب اؤگیت بیره دی بابامیز. 
یوقاریده گی بیت نینگ مغزینی چـَـقیب کؤرسک منه بو خلاصه لرگه یته میز. 
قنچه تَلپاسلب یوگورسنگ هم، یلیب باره یاتگن شمالگه یتیب آلیش ممکن ایمس. شمال نینگ آرقه سیدن قویب اوشلب، توتیب بؤلمس ایکن، یلگه اؤخشگن عمرنی آرتگه هم قئته ریب بؤلمه یدی. شمالگه کبی اؤتیب کیتگووچی عمرنی غنیمت توتماق، اونینگ هر دمینی شاد اؤتکزیش نهایتده مهم دیر.
اؤتمیش اؤزی نینگ درد و المی، غم و غصّه سی بیلن اؤتیب کیتدی. اونینگ حسرتیده أیغلب، کوئیب اؤتیریش تؤغری ایمس. نوایی شو دمینگی اَویله، مثبت اؤیلب خوش اؤتکز، اونینگ قدریگه یت دیماقچی.
بویوک شاعر بو فکرینی قوئیده گی بیت بیلن ینه ده اساسلشگه توتینه دی.
سعـادت گـُلیـدین(1) بــرومندلیق(2)،
ایرور تینگری حکموغه خورسندلیق.
یعنی، ای انسان! سین سعادت چیچه گی بؤلیب توغیلدینگ، بخت گلیدن پیشانه نگ یرقیره ب، شاد و خرّم بؤله آلسنگ، سین عینن یره تگن تنگری نینگ بیتّه حکمینی بجا کیلتیرگن بؤله سن. کؤره یپسزمی عزیزلر؟ لبلردن تبسّم تاشیب، کؤترینکی کیفیتده یششنی خدانینگ فرضی، دیه توشینتیره دی اولوغ نوایی.
حرمتلی اؤقووچی اوشبو بیتنی اوقیب اؤقیر ایکنسیز، اونی یشب تورگن مکان و زمانینگیز، حیاتینگیزگه بیر تطبیق قیلیب کؤرینگ. بو عزیز عمرنینگ یالقین نورلرینی المصاقدن قالگن داستالر، قیسی دیر کل تیپه- یو، خرافاتلرگه ساچیب، صرفلب حیات کیچیرمه یپسیزمی؟ 
______
1. بو شعری استعاره دن مقصد: گؤزه ل حیات، انسان، وقت، یخشی فرزند، بیلم، إیزگو إیش و باشقه لر؛
1. شاد و خرملیک.